Stevan Raičković je jedan od najznačajnijih srpskih pjesnika 20. vijeka, poznat po smirenom, tihom i duboko introspektivnom izrazu. Njegova poezija često govori o prirodi, tišini, prolaznosti i čovjekovom unutrašnjem svijetu, bez velikih dramatičnih tonova, ali sa snažnim emocionalnim nabojem.
Pjesma „Kamena uspavanka” kroz motive kamena, pejzaža i tišine gradi osjećaj mirovanja i trajanja. Kamen kod Raičkovića nije samo mrtva materija, već simbol postojanosti, sjećanja i svega onoga što ostaje nakon što se životne buke stišaju.
Uspavajte se gde ste zatečeni
Po svetu dobri, gorki, zaneseni,
Vi ruke po travi, vi usta u seni,
Vi zakrvavljeni i vi zaljubljeni,
Zarastite u plav san kameni
Vi živi, vi sutra ubijeni,
Vi crne vode u beličastoj peni
I mostovi nad prazno izviijeni,
Zaustavi se biljko i ne veni:
Uspavajte se, ko kamen, neveni,
Uspavajte se tužni, umoreni.
Poslednja ptico: mom liku se okreni
Izgovori tiho ovo ime
I onda se u vazduhu skameni.