Viljuška kakvu danas poznajemo nije uvijek bila dio svakodnevnog pribora za jelo. Iako se danas čini nezamislivim jesti bez nje, viljuška je dugo bila rijetkost i predmet koji se koristio samo u određenim prilikama. Njena istorija mnogo je starija nego što se možda pretpostavlja, ali put do njenog prihvatanja bio je veoma dug.
Prvi oblici viljuške pojavili su se još u drevnim civilizacijama, ali nisu izgledali kao današnje viljuške. Koristile su se uglavnom za pripremanje, posluživanje i uzimanje hrane, a ne nužno za jelo. U Vizantijskom carstvu viljuške sa dva kraka bile su poznate među pripadnicima viših društvenih slojeva. Odatle su kasnije stigle i u neke djelove Evrope.
U srednjovjekovnoj Evropi viljuška je dugo bila neobičan predmet. Ljudi su hranu često jeli rukama, dok su se za rezanje i uzimanje pojedinih namirnica koristili noževi. Kašike su takođe bile u upotrebi, posebno za supe i tečnu hranu. Viljuška se u nekim sredinama smatrala nepotrebnim luksuzom, pa čak i pretjerano otmjenim predmetom.
Njena popularnost počela je postepeno da raste u Evropi, naročito među bogatijim slojevima. Italija je imala važnu ulogu u širenju viljuške kao pribora za jelo, posebno zbog načina posluživanja tjestenine. Vremenom se viljuška proširila i na druge evropske zemlje, a zatim je postala dio svakodnevnog života.
Današnje viljuške najčešće imaju četiri zupca, ali njihov oblik i broj zubaca mogu se razlikovati zavisno od namjene. Postoje posebne viljuške za ribu, meso, kolače, salate i druge vrste hrane.
Zanimljivo je da je predmet koji danas smatramo potpuno običnim nekada bio simbol društvenog statusa. Priča o viljušci pokazuje kako se čak i najjednostavniji predmeti iz svakodnevnog života mogu mijenjati kroz istoriju i postati dio različitih kultura.