Učini mi se ponekad ili često, sasvim je svejedno u mojoj metafizičkoj mašti, da je ovo što zovemo “NAŠ ŽIVOT NASUŠNI”, samo jedan običan, čak, prosječan filim, manje ili više zanimjiv za gledanje, opet svejedno za ovu “pričicu”, koji gledamo svaki ubogi dan i u kome se, naravno, igraju takođe glavne i sporedne uloge, opet sasvim svejedno, sa aspekta krajnjeg ishoda tog našeg filma, jer mu je kraj poznat kao neminovan.
To je zato, takođe mi se ponekad ili često učini, što su godine koje dolaze i prolaze, satkane od raznih događaja, koji prelaze u naša sjećanja, a sjećanja u priče, ne kniževne, nego obične, ljudske. Uz sve ovo, ipak, moram priznati postoje i tzv “znakovi života”,( ali ne Andrićeve, jer njima još niko nije dorastao,)kojo nas uvijek vode od ambicije, preko motiva, i želja, do pokušaja njihovog ostvarenja. Postoje, poresd “znakova života” i “zakoni života”, koje piše sam život i kojima se mora povinovati. (Da je sreće, tako bi tebalo da bude i sa državnim zakonima.) I tako, brodeći životom, po “zakonima Života”, mnogi se utope (jedan sam od njih, samo što mene još vade) prije nego što nabasaju na “bolji život”, a u međuvremenu onim neutopljenima “godine života” stalno “dahću” za vratom, sve do kućnih vrata, a onda sjutra dan ponovo u “vatrama života”, koje nas ponekad ili često,opet je sasvim svejedno, prije vremena sprže, kao što grom umije da sprži u sred ljetne omorine.
Uz sve ovo, ponekad ili često,(opet sasvim svejedno, mi se učini da su “laži života” ponagubnije, bilo kakve prirode- lične , porodične, političke…ponekad ili često mi se učini da je život jedna velika “šarena laža”. Ali, ono što mi se nikad ne učini, nego pouzdano znam da cijeli život prođe u traganju za boljim životom, koji nam stalno izmiče…