Drugog septembra 1878. godine rođen je Milan Nedić, general, predsjednik vlade Srbije u Drugom svjetskom ratu, pod okupacijom.
U međuratnom periodu nalazio se na mjestu načelnika Generalštaba i ministra vojske i mornarice, a u vreme invazije Njemačke komandovao je Trećom grupom armija.
Njegova uloga se različito tumači u istoriografiji. Od teze da je bio izdajnik u službi okupatora, do teze da je u pitanju tragična figura – čovjek koji je svijesno žrtvovao ugled preuzevši funkciju šefa vlade u okupiranoj zemlji kako bi, koliko je moguće, ublažio tragediju srpskog naroda.
Nesumnjivo je da su organi njegove vlade u najtežim uslovima zbrinuli one koji su umakli od hrvatskih ustaških zločina u “Nezavisnoj Državi Hrvatskoj”, kao i sa drugih okupiranih teritorija, ukupno oko 500.000 odraslih i 86.000 dece.
Učestvovao je u oslobodilačkim ratovima koje je vodila Srbija od 1912 do 1918. godine.
Prema zvaničnoj verziji, izvršio je samoubistvo tokom istražnog postupka 1946. godine.