Pravoslavna crkva danas proslavlja Svetu Petku, najpoznatiju sveticu na Balkanu.
Prepodobna mati Paraskeva -Sveta Petka, bila je zaštitnica žena, siromašnih i bolesnih.
Javlja se i upozorava svoje vjernike uglavnom kroz snove.
Svetu Petku, na njen dan, 27. oktobra mnogi prizivaju u pomoć, paleći tamjan i zalivajući slavski hljeb crvenim vinom, pominjući u molitvama Petkovicu ili Pejčindan.
Potom popiju vodu sakupljenu s izvora uz manastire posvećene njoj. Ta se voda naziva adžijama.
Ova svetiteljka, rođena je sredinom 10. vijeka, a prešla u nebeski svijet u prvoj polovini 11. vijeka. Porijeklo joj je slovensko, najverovatnije srpsko.
Njenu biografiju, do duše vrlo kratku, napisao je patrijarh bugarski Evtimije krajem 14. vijeka, tri i po vijeka nakon njene smrti.
Iz tog kratkog spisa saznaje se da je rođena u okolini Carigrada, u grčkom gradiću na obali mora (Epivatu, kasnije Bojados pod vlašću Turaka; danas Selimpaša).
Iz tog spisa takođe saznajemo da je rano ostala bez oba roditelja, pa je sa 19 godina krenula u Carigrad gdje su je prihvatili rođaci.
Dalje se navodi kako je njeno pokloničko putovanje u 21. godini života, u Svetu zemlju i Jerusalim, preraslo u trajnu želju da se ne vrati kući, kod svojih u Carigrad, nego da iz Jerusalima nastavi dalje, preko rijeke Jordana, na istočnu teritoriju prekrivenu pustinjama i oazama, ali i nastanjenu beduinskim stanovništvom, gdje se, uz pomoć beduina ‘arapa, smjestila ili u neku pećinu ili neku kolibu koja joj je mogla pružiti zaštitu od dnevne vreline i noćne hladnoće.
Petka – Paraskeva je, po nalogu anđela, takođe napustila pustinju, oazu, kolibu ili pećinu i vratila se na jugoistok Evrope, ponovo u predgrađe Carigrada, u svoj rodni Epivat.
Narod je u njoj prepoznao svetu ženu, pustinjakinju, koja se vratila njima da ih duhovno obogati, pa su se i tu u Epivatu, prihvatili brige o njoj. Tako je ona od odlaska u pustinju do povratka u Epivat, bila lišena brige, pa se mogla neprestano moliti i misliti na Boga.
Beduini su je zvali “an hatu” – plemenita dama, majka vjernika (titula u Islamu data još jedino prorokovoj, tj. Muhamedovoj ženi). A to je naziv koji je dat Paraskevi od pustinjskog naroda, kao strankinji koja ih je najbolje razumjela. Plemena su pričala o njoj, a sa pripadnicima plemena se i vratila do Jerusalima, i do primorske luke Haife (Tel Aviva), a odatle brodom (galijom) do Carigrada.
Umrla je u dobi od oko 70 godina i sahranjena je u Epivatu.
Njene mošti su od 13. vijeka, proputovale sve zemlje južnog Balkana: bile su najprije 200 godina u Epivatu (Grčka), potom 150 godina u Trnovu (Bugarska), pa 100 godina u Beogradu (Srbija) da bi konačno počivale u Jašiju (Rumunija).