Ernest Bloh, njemački filozof, umro je na današnji dan, 04. avgusta 1977. godine, jedan od najznačajnijih marksista 20. vijeka.
Završio je studije filozofije, fizike i muzike i doktorirao u Vircburgu, a univerzitetsku karijeru je počeo 1918. u Lajpcigu. Poslije dolaska nacista na vlast 1933. izbjegao je iz Njemačke i u emigraciji u Švajcarskoj, potom u SAD, bio jedan od najistaknutijih antifašista. Predavao je filozofiju na Univerziteta u Lajpcigu od 1948. do 1957., kada su mu vlasti Istočne Njemačke zabranile rad zbog kritičnosti u pogledu razvoja marksističke misli u toj zemlji, čime je navukao na sebe gnjev najviših komunističkih funkcionera. Poslije prelaska u Zapadnu Njemačku 1961. godine odmah je postao profesor na Univerzitetu u Tibingenu.
Djela: „Duh utopije“, „Tomas Mincer kao teolog revolucije“, „Tragovi“, „Nasljeđe ovog vremena“, „Sloboda i poredak“, „Subjekt-objekt“ (monografija o Hegelu), „Princip nade“ (tri knjige), „Prirodno pravo i ljudsko dostojanstvo“, „Tibingenski uvod u filozofiju“.